Accordion Content

Tijdens mijn werkperiode van het Jong Talent Stipendium ben ik van plan elke maand wat van mijn gedachten te publiceren. Terwijl ik dit typ op de kade in mijn woonplaats Rotterdam, kijk ik uit over het water, op zoek naar rust. Ik probeer mijn ervaring deze eerste maand op papier te zetten.

Gedachten onderbreken gedachten.

Ik zou bijvoorbeeld veel kunnen zeggen over de impact van COVID-19, de waarde van gedwongen stilstaan. Het vagevuur tussen aanvraag en acceptatie. De wrijving tussen vrijheid en de immense druk om het beste uit elke seconde te halen.

Het idee om aan het eind van elke maand een heldere reflectie te schrijven, blijkt al snel een illusie te zijn. Het is lastig om de afgelopen maand te vatten, er is te weinig afstand voor een zinvol perspectief. Toch zal ik er hier wat van schrijven en publiceren. Het zal interessant zijn om later mijn gedachten te lezen. Voor deze eerste gepubliceerde reflectie kijk ik terug op de aanvraag.

In de eerste maanden van 2020 schreef, dacht of besprak ik bijna elke dag circa een half uur mijn werk. Elke dag een beetje tijd besteden aan de aanvraag gaf me een routine wat mij hielp om het uiteindelijke doel [de subsidie krijgen] los te laten en te werken aan mijn persoonlijke groei. In anderhalf jaar na mijn afstuderen had ik veel gedaan behalve stilstaan. De afstand van tijd maakte het mogelijk om de onderliggende patronen van mijn keuzes op te merken, en daarmee een beter perspectief te krijgen op hoe mijn werk evolueert.

Mijn fascinatie voor afdrukmachines begon tijdens mijn studie Illustratie. Ik was op zoek naar een manier om de saaie herhaling van productie nieuw leven in te blazen. Mijn eerste apparaat, Printer 1.0, is een analoge drukmachine die een eindeloos patroon kan produceren. Een hommage aan tactiele apparaten. Het maken van een print was het hoofddoel, daarna trad de machine op de voorgrond. De afdruk is niet langer het beoogde doel, maar bevestigt de machine.

Na mijn afstuderen heb ik mijn werk veel laten zien, onder meer op de Dutch Design Week (Eindhoven), het International Film Festival (Rotterdam) en de Paratext tijdens mijn residentie in Barcelona. Door deze specifieke exposities heb ik de waarde ervaren van mijn aanwezigheid naast de installatie. Meerdere motoren gingen kapot tijdens de Dutch Design Week. In plaats van “onderhoud” na sluitingstijd te doen, besloot ik de reparatie voor het publiek te doen. Deze beslissing heeft geleid tot reflectie over mijn aanwezigheid en de daaruit voortvloeiende acties die nodig zijn om de installatie te laten functioneren. Door het werk aan te zetten kunnen sommige elementen of tandwielen springen, deze kwetsbaarheden kan de machine niet zelf oplossen. Op zichzelf is het hulpeloos.

De interactie tussen mij en het werk ben ik steeds meer als een performance gaan zien, waarin de machine de performer is en ik de assistent. Als persoon sta ik niet op de voorgrond want de performatieve handelingen hoeven niet noodzakelijk door mij uitgevoerd te worden. Tijdens het International Film Festival heb ik instructies geschreven zodat iemand anders Testinstallation Cognizant kon inschakelen en corrigeren. De instructies voelden aan als een gedicht dat onderdeel werd van mijn werk.

Mijn installaties zijn begonnen met een focus op de print. Reawaken en Testinstallatie Cognizant verlegde de focus naar de machine, waarbij de afdruk de machine bevestigde. Met mijn nieuwe stap ontwikkelt de machine zich tot performer en de afdruk tot een aandenken aan de performance.

Bedankt voor het lezen.

Wordt vervolgd.

During my work period of the Young Talent Stipend, I intend to publish some of my thoughts every month. Left of this page (or top if you are using a mobile device), you will find an overview of categories. Select ‘Mondriaan Fund’ for an overview of all publications written during my work period.

#1 Augustus 2020

I am typing this sitting on the quay in my hometown of Rotterdam. I look out over the water, searching for tranquility. Trying to write down what my experience was this first month. 

Thoughts interrupt thoughts.

I could say a lot about the impact of COVID-19, the value of things standing still. I think back to the purgatory between application and acceptance. I notice the present tension between financial freedom and the felt obligation to excel the most of every second to come.

Writing a clear reflection at the end of this month quickly turns out to be an illusion. There is too little distance for a meaningful perspective. Still, I will write and publish some of it here. The start of my Mondriaan timeline. For which we need to go back to my preparations for my application. 

After my residency in Barcelona, I noticed how nice it had been to have time. Going back to the Netherlands meant less time to tinker and test my new installation. I knew then that if I wanted to progress as an artist, I had to find the opportunity to work unhindered for a longer period of time. 

Starting 2020 I wrote, thought, and discussed my work for about half an hour almost every day. Spending a little time each day on the application gave me a routine, which helped me to let go of the ultimate goal [getting the grant] and work on my personal growth. In a year and a half after graduating, I had done a lot except standing still. Now, the distance in time made it possible to notice the underlying patterns of my choices, and with that a better perspective on how my work is evolving.

My fascination with printing devices started during my Illustration study. I was looking for a way to reanimate the dull repetition of production. My first device Printer 1.0, is an analog printing machine that could produce an endless pattern. A homage to tactile devices. Producing a print was the main goal. Since then the machine has moved to the foreground. The print is no longer the intended goal but confirms the machine. Reawaken and Test Installation Cognizant are two kinetic printing installations that I developed with the machine in mind. Although both works produce abstract prints on paper, they are primarily visualizations of my quest for imagination and beauty around technology.

After graduating, I have shown my work a lot, including at the Dutch Design Week (Eindhoven), the International Film Festival (Rotterdam), and the Paratext at my residency in Barcelona. During these specific exhibitions, I have experienced the value of my presence next to the installation. During the Dutch Design Week several motors broke. Instead of doing “maintenance” after closing time, I decided to do the repairs for the public. This decision has led to reflection on my presence and the resulting actions required for the installation to function. By turning on the work, some elements or gears jump. These vulnerabilities cannot be resolved by the machine itself. In itself it is helpless.

I have increasingly come to see the interaction between me and the work as a performance, in which the machine is the performer and I the assistant. As a person, I am not the lead act because the performative actions do not necessarily have to be performed by me. For the International Film Festival, I wrote instructions so that someone else could switch on and correct Testinstallation Cognizant. The instructions felt like a poem that became part of my work.

My print installations started with a focus on the print. Reawaken and Testinstallation Cognizant shifted the focus to the machine, with the print confirming the machine. With my new steps, the machine develops into a performer and the print into a memento of performance.

Thank you for reading.
To be continued.

Accordion Content

Tijdens mijn werkperiode van het Jong Talent Stipendium ben ik van plan elke maand een aantal van mijn gedachten te publiceren. Links van deze pagina (of bovenaan als je een mobiel apparaat gebruikt) vind je een overzicht van categorieën. Selecteer ‘Mondriaan Fonds’ voor een overzicht van alle publicaties die tijdens mijn werkperiode zijn geschreven.

# 1 augustus 2020

Ik typ dit op de kade in mijn woonplaats Rotterdam. Ik kijk uit over het water, zoekend naar rust. Ik probeer op te schrijven wat mijn ervaring was deze eerste maand.

Gedachten onderbreken gedachten.

Ik zou veel kunnen zeggen over de impact van COVID-19, de waarde van stilstaan. Ik denk terug aan het vagevuur tussen aanvraag en acceptatie. Ik merk de huidige spanning tussen financiële vrijheid en de gevoelde verplichting om elke seconde het beste uit te blinken.

Aan het einde van deze maand een duidelijke reflectie schrijven blijkt al snel een illusie. Er is te weinig afstand voor een zinvol perspectief. Toch zal ik wat van schrijven en hier publiceren. Een begin van mijn Mondriaan-tijdlijn, waarvoor we terug moeten naar mijn voorbereidingen voor mijn aanvraag.

Na mijn residentie in Barcelona merkte ik hoe fijn het was geweest om tijd te hebben. Teruggaan naar Nederland betekende minder tijd om te sleutelen en mijn nieuwe installatie te testen. Ik besefte toen dat als ik als kunstenaar vooruitgang wilde boeken, ik de mogelijkheid moest vinden om voor een langere tijd in rust te werken. De eerste maanden van 2020 schreef, dacht en besprak ik mijn werk ongeveer een half uur per dag. Elke dag een beetje tijd besteden aan de aanvraag gaf me een routine, wat me hielp het uiteindelijke doel [de subsidie krijgen] los te laten en mij op mijn persoonlijke groei te richten. In de anderhalf jaar na mijn afstuderen had ik veel gedaan behalve stilstaan. Nu maakte de afstand in de tijd het mogelijk om de onderliggende patronen van mijn keuzes op te merken, en daarmee een beter perspectief op hoe mijn werk evolueert.

Mijn fascinatie voor print apparatuur begon tijdens mijn studie Illustratie. Ik zocht een manier om de afgestompte repetitie van productie te reanimeren. Dit resulteerde in Printer 1.0, een analoge print-machine die een eindeloos patroon kon produceren. Een hommage aan tactiele apparaten. Het maken van een afdruk speelde de hoofdrol in dit werk. Mijn werk heeft zich daarna verder ontwikkeld, waarbij de machine meer op de voorgrond is getreden. De afdruk is niet langer het doel maar bevestigt de machine. Reawaken en Test Installation Cognizant zijn twee kinetische print installaties die ik heb ontwikkeld met de machine in gedachten. Hoewel beide werken abstracte afdrukken op papier produceren, zijn het vooral visualisaties van mijn zoektocht naar verbeeldingskracht en schoonheid rond technologie.

Na mijn afstuderen heb ik mijn werk veel laten zien, onder meer op de Dutch Design Week (Eindhoven), het International Film Festival (Rotterdam) en de Paratext tijdens mijn residentie in Barcelona. Tijdens deze specifieke tentoonstellingen heb ik de waarde ervaren van mijn aanwezigheid naast de installatie. Tijdens de Dutch Design Week gingen verschillende motoren kapot. In plaats van na sluitingstijd “onderhoud” te doen, besloot ik de reparatie voor het publiek te doen. Deze beslissing heeft geleid tot reflectie over mijn aanwezigheid en de daaruit voortvloeiende acties die nodig zijn om de installatie te laten functioneren. Door het werk aan te zetten, springen sommige elementen of versnellingen. Deze kwetsbaarheden kunnen niet door de machine zelf worden opgelost. Op zichzelf is het hulpeloos.

Ik ben de interactie tussen mij en het werk steeds meer gaan zien als een performance, waarbij de machine de uitvoerder is en ik de assistent. Als persoon ben ik niet de hoofdrol, want de performatieve handelingen hoeven niet per se door mij te worden uitgevoerd. Voor het International Film Festival heb ik instructies geschreven zodat iemand anders Testinstallation Cognizant kan inschakelen en corrigeren. De instructies voelden aan als een gedicht dat onderdeel werd van mijn werk.

Mijn print installaties begonnen met een focus op de print. Reawaken en Testinstallatie Cognizant verlegde de focus naar de machine, waarbij de afdruk de machine bevestigde. Met mijn nieuwe stappen ontwikkelt de machine zich tot performer en de afdruk tot een aandenken van de performance.

Bedankt voor het lezen.
Wordt vervolgd.